از اینجا که بگذری، ساختمانها همه قد کشیده اند و آدم ها حقیر شده اند. در بین این همه اختلاف لایه های مختلف مردم، این ساختمانهای بلند، سبب شده اند که دیگر خورشید هم به تساوی بین همه تقسیم نمی شود. 

 از اینجا تا میلادی ترین برج این شهر آوای هیچ قاصدکی نمی پیچد. جویبار خاطره ای راه نمی افتد.

آلودگی هوای اینجا از طپش قلب های بیماری است که در هر ثانیه رنگ عوض می کنند.

همه چیز تغییر کرده است.

بچه های پاستوریزه امروز از میان همه جانوران فقط کلاغ را می شناسند. دیگر فقط حیوانات وحشی تماشایی نیستند. در باغ وحش قفس جوجه هم باید گذاشت.

 اگر چه او لطافت درخت را نمی شناسد، آشیانه نمی داند ولی خوب فلز را می فهمد . رایانه را از سالهای اولیه زندگی اش می شناسد. دقیق می داند داده های ذهنش را در کدام درایو ذخیره کرده است. او راه دلیت تمام محفوظات و آرمانهای خانوانده را می شناسد و بسیار زیرکانه یک فولدر جدید برای دریافت تمام خواسته هایش ایجاد می کند.

 از بچه ها هم که بگذری بزرگتر ها نیز متغیر شده اند.

به مردم که بنگری زوجیت را به معنای خاص در می یابی. انگار هیچ کس تنها نیست.همه چیز دونفره شده است. فاصله ها خیلی کم شده، آنقدر کم که گاه میان این فاصله های کم سقوط هم می کنند. ابعاد تغییر کرده است. فاصله ها عمق پیدا کرده است. حریم خصوصی از همانجایی که ایستاده اند شروع می شود . . .

گاه میزان انسانیت به درازای قلاده سگهایی است که همراه دارند.

نمی دانم این انسان است که تنزل یافته یا این سگ است که تشرف.  

و من مردد و دلتنگ، دست پریشانی ام را می گیرم و زیر سقف یکی از همین ساختمانها دنیای مجازی می سازم که بشود شعر را فهمید که بشود از احساس گفت.

پ . ن : از وقتی که به یکدیگر گل طبیعی هدیه نمی دهیم ، چقدر لبخندهایمان مصنوعی شده.